Bir Kuşağın Terbiyesi Haldun Dormen

Sahneye çok çıkıyorum ama artık sahneye çıkmıyorum. Bunu net söyleyebiliyorum. Çünkü bir tiyatro sahnesine çıkmıyorum!

Hayat başka bir yere aktı, zaman başka şeyler istedi. Yıllarca oynadım. Çok oynadım. Ve insan sahneyi bıraktığında, sahne onu bırakmıyor.

Haldun Dormen’in öldüğünü duyduğumda, içimde garip bir kas hafızası uyandı. Sanki kulisteymişim, ışık yanmadan hemen önceki o bekleme hali… Artık yaşamıyorum ama hala tanıyorum. Çünkü o beklemeyi bize öğreten kuşağın en belirgin isimlerinden biriydi Dormen.

Onunla hiç çalışmadım. Ama tiyatroda onunla çalışmamak diye bir şey de yok aslında. Adı, prova salonlarında bir ölçüydü.

“Burada dur.”

“Acele etme.”

“Bunu seyirciye bırak.”

Bu cümlelerin arkasında çoğu zaman onun adı vardı. Haldun Dormen tiyatrosu sabırlıydı. Gösterişten çok ritimle, oyuncunun parlamasından çok sahnenin durmasıyla ilgilenirdi. Eğlendirmeyi küçümsemez, komediyi hafif bir iş sanmazdı. Tam tersine, en çok orada disiplin isterdi.

Ben artık seyirci koltuğundayım şu an sadece tiyatroda. Ama sahneye baktığımda hala neyin acele edildiğini, neyin fazla oynandığını, neyin susturulması gerektiğini hissediyorum.

Bu bakış, bana ait değil sadece. Bir kuşağın terbiyesi. Haldun Dormen’in de payı olan bir terbiye.

Onun gidişiyle sadece bir usta değil, bir üslup eksildi. Nezaketin, zarafetin, sessiz otoritenin üslubu. Bugün sahnede en çok onun yokluğunu bu yüzden hissedeceğiz.

Haldun Dormen öldü deniyor. Ama benim için o, hala perde arasında. Bir yerlerde durup bekliyor.

Sahnenin acele edilmesine izin vermeyen bir bakış olarak.

Ve ben, artık oynamasam da, sahneyi hala onun öğrettiği gibi hatırlıyorum.

Işıklar içinde uyu usta..

Alkışlarla..