Nezaket Artık Bir Antika mı?

Bugün dışarı çıktığınızda kaç kişinin yüzünde gerçek bir tebessüm gördünüz? Ya da kaç kişi size yanlışlıkla çarptığında 'kusura bakmayın' dedi? Sanki gizli bir el hepimizin sabır tellerini tek tek kopardı ve bizi birbirimize düşman birer yabancıya dönüştürdü. Sokaklar, market sıraları ve otobüs durakları artık birer yaşam alanı değil; her an bir kıvılcımla patlamaya hazır birer barut fıçısı gibi.

Eskiden 'mahalle kültürü' dediğimiz o görünmez koruma kalkanı, bizi birbirimize karşı daha yumuşak kılardı. Tanımasak da selam verir, birinin yükü ağırsa ucundan tutardık. Şimdilerde ise herkes kendi görünmez kalesine çekilmiş durumda. Birinin gözünün içine bakmak 'meydan okumak', birine yol vermek 'zayıflık' gibi algılanıyor. Nezaket, sanki sadece eski Türk filmlerinde kalan tozlu bir hatıra haline geldi. Asıl mesele ekonomik sıkıntılar ya da yoğun iş temposu mu, yoksa biz mi birbirimize olan inancımızı kaybettik? Bir 'günaydın' demenin maliyeti bu kadar yükselmiş olamaz. Birinin hatasını görmezden gelmek, bizi neden bu kadar eksiltiyor?

Creatlish olarak bu hafta bir deney yapalım: Sırf 'aykırı' olmak adına bugün birine sebepsiz yere gülümseyin ya da trafikte hakkınız olan yolu birine ikram edin. Göreceksiniz, dünya batmayacak. Aksine, o buz dağı gibi duran kalabalığın içinde bir yerlerde, hala 'insan' olduğumuzu hatırlatacak küçük bir çatlak açılacak. Çünkü biz birbirimize tahammül etmeyi bıraktığımızda, aslında kendimizi de o karanlık yalnızlığa mahkum ediyoruz.